هر از گاه

که ته مانده های  مجال و حوصله را

با هم یکجا می یابم

از کالبدم بیرون می زنم

به دور جسمم می گردم و به تحسین می نشینم،دست می زنم می چرخم و آفرین الهام ،دمت گرم می گویم ،به چشم هایم نگاه مفتخرانه ای می اندازم.....از اینکه ظرف ظرفیتم را گسترش می دهم، جلا می دهم.

از اینکه این همه و این همه و این همه و هیچ.

از اینکه پخته می شوم.

از اینکه آرام در مقابل طفیان درونم فقط به نظاره نشسته ام.

از اینکه بزرگ می شوم ،قوی می شوم ، ساخته می شوم ، شکل می گیرم،کمتر می شکنم.

از اینکه این همه صبورم.

از اینکه معنایی دیگر ،برای کلمات رایج،در ذهن دیگران ، برای خودم میسازم.

دارم زندگی رو مثل یه نوشیدنی سر می کشم ،تا آخرین جرعه ، تا ته ته اش. حالا خنک و داغ ، گوارا و ناگوار ،خوشمزه یا جوشونده بودنش یا هر شکل و مزه ای دیگش فرقی نمی کنه .فرقی نمی کنه سگرمه هاش تو هم باشه یا فریاد شادی و قهقه اش به آسمون.فرقی نمی کنه تلو تلو بخوره یا ثابت و افراشته سبنه سپر کرده باشه.فرقی نمی کنه دل دل بزنه یا زر زر.فرقی نمی کنه اوراق شده باشه یا بوی نویی بده .آره فرقی نمی کنه .

دارم روی خطوط بدن زندگی جولان می دم.گاهی تند و بی مهابا گاهی کند و محتاط.گاهی عجول و پرسان گاهی خموش و غره.گاهی سر می خورم رو یه خطش گاهی هم مثل یه میمون از این شاخه به اون شاخه می پرم.

"به من گفتند :

راه این است

چاه این است

ولی آن را نکردم گوش

من از راه دگر رفتم

ز راهی

پرت و دور و کور

و اکنون بر هدف هستم."