هر چه قفس ات كوچكتر، 

ميله هايش نزديكتر، 

فضايش تنگتر،
پرواز خيالت

              بزرگتر،

                     دورتر ،

                          وسيع تر .

گر روم ز پی اش فتنه ها بر انگیزد

ور از طلب بنشینم به کینه برخيزد
اين بخت نابكام!

از کوچیکترینشون ده سال بزرگترم ،از بزرگترینشون هم پنج سال.البته این رنج فاصله ازجمع دخترونه بود .اما بزرگترین مجرد محفل هم بودم ضمنا.این تفاوت یعنی خیلی. یعنی باید بعضی کارای موندمو بدو بدو انجام بدم . یعنی آدما اگه بخوان با عروسک خاک گرفته  هم ارتباط برقرار می کنن چه برسه به آدم کوچولو. یعنی كوچولوهايي كه زود بزرگ شدن. همه چی عوض شده . تا چن وقت پیش اینا همشون نخودی بودنا!
اما الان جدا بی انصافیه به اون ده سال کوچیکتره حتی خانوم کوچولو بگیم. بعضیا چه زود بزرگ می شن .بعضیا چه زود پیر.بعضیام چقد ینواختن!
اما حس مي كنم اينا خيلي زوتر از ما بزرگ مي شن .

با اينكه نسيمي نمي وزد اما خنكيه مطبوعي رو حس مي كنم .
مهتاب هم تغییر کرده امشب!

گوش می کنم به حرفاشون با جون و دل...

شادم از ته دل...

می خندم با تمام وجود

گاهی فاصله سنیه توی یه نفس عمیق با دشنه ظاهر می شه ولی سریعا رقيباش شكستش مي دن با توپ و تانک!

همه چی محیاس برای دلو به دریا زدن و اونطور كه دوست داري بودن.

پاهام سیماش اتصالی کرده تکونشون می دم هی...حواسم نیست...ثابت موندن تو یه نقطه و وول نخوردن رو اصلا بلد نیستم .صاحب خونه می گه یا پا یا هوا...یه لبخند کشدار ...البته که هوا

موقع شام کسی حواسش به بقیه نیس که تعارف تیکه پاره کنه.راحت ، بی دغدغه ، سبک.

بعد شام آسمون قشنگتره!

صاف تره!

راستی آبیه آسمونی دقیقا چه رنگیه؟!

باز دوباره می ریم توی ایوون .

توی ایوون می شه بزی بود و نامه  نوشت نه فقط به مامان جون كه به هر کی دلت بخواد.
نامه بدون جوهر بدون كاغذ
بدون تشريفات نگارش
فقط به جاي حاشيه مزين با رایحه ریحان

و مزد نامه رسان هم بغلی از شب بو .. 

بازم مهمون میاد .

ولی من از اومدن اونها هم خوشحالم ،

یه وقفه کوتاه...چند تا اس ام اس

حالا به نامزدی دعوت شدم .
كي؟
سارا و غزاله
مي ريم پایین
 دوبس دوبس

حالا غزاله داره با آهنگی که من می تونم باهاش گریه کنم می رقصه.انقد قشنگ می تونه با هر آهنگی ادا اصول به اجرا بزاره که این یقین تا آخرش همراه توه كه عمرا خواننده در اوج حسش بتونه اينچنين در تفهيم ترانه به مخاطب موثر باشه!

وقفه های بعدی

مراسم با تیکه های مادر شوهرو خواهر شوهر و خواهر عروس در حالته آماده باشه کامله!
مثل يه ميدون پر از مين مدام هوا مي ره منفجر مي شه منفجر مي شم .
دیوارای پر از عکسای هری پاتر و اسپایدر من
با يه عالمه صدف كوچيك و بزرگ
ديواراي پر از شعر
پر از شور
با يه، هي تو معلوم هس كه چند وقته به دكور اتاق دست نزدي؟

از اینکه خودمم خوشحالم
یه عالمه شکوفه روی درخت زمستون زده درونم سر مي زنه..
شكوفه هاي صورتي و سفيد
مي دونم كه قشنگتريناشون هم زود پر پر ميشه
ولي فعلا همينكه اسمش شكوفس برام بسه!
 
زیاد برای حفظ ظواهر خودم نبودم .
 دستورهای زندگی را اجبار ناميدم و به حرف خیلیاشم گوش کردم.براي خنثي كردن زيادها بايد زياد مايه گذاشت تا زيادتر به خود واقعي ات نزديك شد.
... چار تا عروسیه مهم رو دودر کردم  با یه عالمه مهمونی ، میتینگه دوستانه ، بیرون رفتن و تماساي قبل رو.اين يعني خيلي اوضاع بيريخت و هوا پس و زمين سنگلاخي بوده ... چن وقت خيلي حوصلم ته كشيد و گاهي احساساتم نم كشيد.
اما 

اما اين يكي واقعا ارزششوداشت
نامزديو مي گم:)
 
و آخر از همه یادگاری روی گچ پای بنفشه

من ،با ماژيك سورمه اي
يه شعر از فروغ
گچ پاش ،درست مثل سيامشق شده
سيا مشقي كه با رنگين كمان خويشاوندي دارد!

ــ اميدوارم كپيش تا هميشه برابر اصل باشه .

ــ مهم گم شدن تيكه هاي پازل نيست ،مهم اينه كه كدوم تيكه هاش گم  شده!

میان جلوت.می خندن .می رقصن. خودشونو نشون می دن، هم خودشونو هم هنرشونو .هم از ذوق خودشون می گن هم ذوق تو رو به بازی می گیرن.گاهی دورت می چرخن.انگاری دارن طواف می کنن. گاهی .... وقتی ساکت و ساکن توی یه نقطه می مونی بهت نزدیکتر می شن .آروم می شینن روی شونت یا توی موهات ولو می شن .وقتی بی وززنیشون رو حس کردی ، دیگه اگه بخوای حتی بترسونیشون بازم فرار نمی کنن، مگر اینکه ناغافل پاتو بزاری رو گاز . اون موقس که نه از ترسا اما حالا از هر چی که اسمشو بزاری فرار می کنه و می ره قاطیه بقیه می شه .دیگه نمی تونی پیداش کنی.می دونی انقد صداش شبیه بقیس که تشخیصش واسه دوستاشم مشکله!چه برسه به تو که هر دفه یکیشونو...یه دستشونو.....یه فرهنگشونو می بینی.خودتو بکشی هم قول می دم اگه یه لحظه چشم ازش برداری دیگه نمی تونی شناساییش کنی.

صداشونو دوست نداری... ناله هاشونو دوست نداری ...رقص و پایکوبیشونو ...رنگشونو....بازیاشونو دوست نداری .قبول.اما وقتی تو شاعرانه هات گوشه پیاده رو قدم می زنی از پشت سر اعلام وجود می کنه، یه سوت ناشیانه مثل تن صدای پسربچه های نابالغ که کلفتی و نازکیش لنگ در هوا مونده ،می زنه.وقتی هماهنگ با تو قدم بر می داره و مثل یه بچه چار ساله دستشو دوره انگشتت حلقه می کنه و دستات هی زاویه های تند رو تمرین می کنن ـ به امید اینکه شاید یه بار هم که شده باز بشن ـ بعد که یه ایست می کنه و سرشو برمیگردونه و می فهمونه که باید بره ، آره دقیقا همین موقع دیگه نمی گی دوستتون  ندارم می گی من هم دوست بدارید و فقط نگاه می کنی که چه طوری دست همو گرفتن و آواز می خونن و گاهی یه مادر یا شاید یه مهربون یه بچه رو به دوش می کشه یا گاهی پای یه کوچولوه زیر هیکله یه هیولا  له می شه.  

برگ هایی از ترکیب  نارنجی و قهوه ای . برگ هایی که صدا سر می دهند: که آی پاییز اگر اندکی صبر کنی در آغوش می فشاریمت . اگر اندکی حکیمانه تر رفتار کنی می فهمی که تابستان بسان عینکیست که بهار برای دیدنه تو بر چشم نهاده . تنها اندکی! کمتر از درختهایی که با تو یکرنگ نیستند . از آن سرو گرفته تا آن خار سبز ....آی پاییز ....آی ی

ــ همه چی داره به استقبال پاییز می ره ، تو مطمئنی که نمی خوای به استقبال بری؟

ــ اگر روزگاری چیزهایی داشتی و اکنون از تو یکی یکی  گرفته می شود بی آنکه بگویی چرا چرا به استقبال روزگار نوظهورت برو !

همیشه چراها حاشیه باشند و تو ، تنها خود تو در میانه.

ــ همینکه حواسم پرت شود از وزیدن باد ، خوشحالم می کند . حواسه پرت شده ام(استثنان نقلی با کاربرد بعید) را به محاکمه( و نه مبارزه) می طلبم . پستی و بلندی های پیاده رو را دوباره مرور می کنم .درسهایی که هر روز طوطی وار فرا گرفته ام  را. می گویمش از اسم فلان جا که تلفظش را هم نمی دانم با  تمام وجود مشق کند، به کررات .حتی اگر آخرین باری باشد که دیده باشمش .از تمام آنچه بر سر راهم بود و من و خیالم نمی دیدیم معذرت می خواهم .از صداهایی که به خاطره کوتاهیم نشنیدم .از رنگهایی که ندیدم . از پرنده ای که پروازشو تشویق نکردم. از خودم .به درختهایی که هر روز سخاوتمندانه سایه می دادند و من نامنصفانه امواجه دوست نداشتنیام را، سلام می گویم  . برای تک تک گلهای گل فروشی دست تکان می دهم  و خداحافظی می کنم . می دانی عینکت را که عوض کنی ، دنیا عوض می شود . دنیای تو بسته به رنگها و قابلیت های عینک توست.

ــ  تو لگد کردن برگای خشک چی پنهان شده؟