کلمه !

در نقد و تاثیرش، در ثبات و کاربردش، در نکوهش و سرودش هم،حتی در تنالیته ای که از هر کجای حنجره اش به درون یا برون تراوش می کند ، شعر ها سروده و اثرها منثور شده...گوش کن نغمه اش را همه جا می شنوی.

همین "ک""ل""م""ه" آنـــــــــــــــقدر انعطاف دارد، که هر چه خواست؛هماناست. هر آینه موجود.قدرتی ماورای خیال،که زمینی را به آسمان بدوزد و آسمانی را به زمین دفن تواند کرد .

گاه مخلوق شود و طلب وصال کند.

گاه خدایی خودخواه.

گاه بهترین بدها..

تو کلمات را خلق می کنی ، تو در کالبدش می دمی ، تو می توانی تا گلش خشک نشده ، تا وقتی مال توست، با دستت تراشه های ابدی بر اندامش باقی گزاری، ظریفش بیافرینی، حجیمش کنی ، آن شود که تو خواهی. و چون خمیرش خشک شد ، چون خشتیست که دیگر مال تو نیست ، تنها دست توست.

پس

ناسزانیست آنچه تو بدان حجم دهی ، من نقطه بیانگارم. و یا آنچه من محو کنم ،تنها پیغام سطر سطر نقاشیت شود!حالا اگر در درک هر ذره ای ضجه زنم ، با فرض اينكه هویت کلمه یا خالق کلمه مجهول باشد ، باز هم می گویی که حواس چندم چیک دارد؟ یا من محکومت کنم یا محکومتان کنم به اینکه تو نمی دانی یا شما نمی دانید که من می دانم که کلمات هم افسونگرند؟!

جمله ای را با هم رای گیری کنیم:

بابا....... از دور داد می زنه!

خوب قبول     از دور داد می زنه    آیا دلیل می شه که از نزدیک هم صداش بلند باشه ؟

گاه در فهم کلمه می مانیم    گاه در آهنگ کلمه    و گاه در انتقالش 

کدام نیکتر است ؟ بفهمی و انتقال ندهی ؟ بفهمی و با آهنگ بفهمانی؟ فقط انتقال دهی و بگویی درک بقیه به تو چه ربطی دارد ؟ و و و .ولی بدون گزینه وسط .یکی را انتخاب کن.

 لیوانی را در دست بگیر ( مجسم نکن انجام بده )تا نیمه نوشابه بریز.اندکی مایل نگهش دار.اول به کفش خوب نگاه کن ، بعد با ثبات ترین حبابش را پیدا کن.خواستی بزرگترینش،خواستی کوچکترینش ، نخواستی متوسط.کمی نگاه کن بعد آهسته لیوان را به چپ و راست تکان بده .با ثبات ترین حباب کجاست؟

وقتی کلمات با این همه عظمت کم می آورند ، وقتی چیزهایی پیدا می شوند که کلمات را هم محاط کنند ! من در کدام تووی این هزار توو دنبال کدام کلمه می گردم ؟ 

.........  به امید افق ها روشن