افکار آدمها درست شبیه انگشتاشونه ، هر چقدر هم که مثل هم باشه باز وقتی توی استامپ می زنی حرف نقش و نگار خودشو می زنه. هر چقدر زندگیت قاعده و قانون داشته باشه و الگو و اسوه اینتلکچوال واسه خودت برگزینی باز وقتی کار به خلوت و یواشکیهات برسه می بینی که نه بابا  خبط و خطا و حاشیه روی ها مسیر رو عوض می کنن .اینکه چرا یه دفه باب می شه که ضد یکی جبهه بگیریم و همه امکاناتمون رو در جهت  نابودش کردنش بسیج کنیم حرفیه که تو ذهن آماس کرده من یکی عمرا جای خوبی پیدا نمی کنه اونطوری که هر وقت دلش خواست پاشو تکون بده وول بخوره خستگش رو بگیره حتــــی اون ته ته های پله ها ته سالن سینما که مولکولای هوا هم به زور  مبادله می شه .  (روز جشنواره و حضور ده نمکی فقط ۵  دقیقه جلوی سینما بودم همین ولی. این ازدحام ، این نگاه های ماجراجو و پرسشگر همش که سیاه لشگر نبود ). چرا مارک ازت متنفرم رو روی پیشونی یکی می زنیم به صرف اینکه فلان کسک گفته پس حقه.باباجون این وصله حرص و لع رفوعش خیلی سخته .چرا عرف در مقابله با عرف بلند می شه چرا ما از وقتی دست چپ و راستمون رو می شناسیم همراه با یاد گرفتن الفبای زندگی ، الفبای زندگی بعضیا به گند کشیده توی نمودار و با اتیکت مقطوع توی وجودمون حک می شه . اگه حرف مفت خوریه ، که درصد رانتجویان را هر کسی بهتر از بقیه می داند! اگر هم نه ،فراتر از اینهاست و ذره بینت مدلش های کلاس تشریف داره و از تجهیزات مدرنیزه برخوردار و قیمت رو هم تخمین می زند .آهان . آره به چه قیمتی ؟. بر فرض که تمام مصالح شخصی و جمعی را نشانت دهد باز این عقل و حوزه تحلیلی توست که گام نهایی را برمی دارد که در سر دوراهی کدام طرف مطبوع تر است حتی اگر به ظاهر مسیر خشک و سخت و آفت زده است! وقتی همه را در یک ترازو می ریزی ، چه انتظار فراتر که دو تا سیب و دو تا گلابی چارتا نشود .این قیمت چیزیست که اتم هایش هم با دستگاه تو تفکیک می شوند ! پس چرا به زحمت تفکیک می کنی بعد نظرت را همانطور  با یک نگاه سرسری اظهار می کنی. اگر قیمت مهم است هزینه فرصت مهمتر است  چگونه سود اقتصادی را با سود محاسباتی یکی فرض می کنی که اولی را در نهایت گسترشش می تونی تازه به حالت تساوی  با دومی برسانی، حالا آدام اسمیت رو از قبر بکش بیرون همینو می گه که تویی که یکم سرت تو اقتصاد هست می گی . پس هزینه فرصتش برای ما می ارزید یا لااقل برای من یکی که خیلی .تا به حال هیچ وقت در تمام عمرم اینقدر نخندیده بودم .خندیدن تنها ملاک نیست .خوب این که از شدت  واضح بودن تفسیر و دم و دستگاه نیاز نداره . اشکالی داره وقتی فت و فراوون نمونه بارز دورت ریختن بری سینما یه مینی سوپر صوتی ببینی؟ یعنی ما ظرفیتش رو نداریم که چارتا کلمه که هزاران بار روزانه رد و بدل می شه رو به صورت خاص شاهدش باشیم (همینجا به کسانی که موفق به دیدن اخراجیها نشده اند عرض می دارم که اگر رگ غیرتتان زمان و مکان می شناسد و قرار به بی قراری و باد کردن ندارد و غرور ملیتان احیانا خدشه دار نمی شود حتما هر چه سریعتر بشتابید ) بعضی ها بهانه می گیرند که کشورهای خارجـــــــــــه چه قضاوتی دارند؟ یعنی همه کارها را وا می نهند و به همین یه فیلم چسبیدن ! یعنی آتو اساسی ما همین یه فیلمه ! بدا به حال مردمی که تنها در یک فیلم خلاصه می شوند .... برای جایزه و پاداش کار نمی کنم: این دروغ محضه حالا یکی به روی خودش میاره یکی اعاده حق نمی کند و هیچ نمی گوید! چه باطل حقیو چه حق باطلی! 

نه ،جانب بد را گرفتن درست نیست اما زاویه که عوض شود بد هم عوض می شود .چرا مقابل بدی را همیشه خوبی می بینیم (وقتی که در بورس می بری آن روز ، روز اقبال توست.روز خوب.و در مقابل چیزی که از جیب یه نفر دیگر وارد جیبت شده تناسب را برای بد بودن روزش فراهم می کند ولی بد و خوب برای جیب تو و دیگریست نه من که از دور بدون تمایلی به سمت تو ودیگری روزنامه بورس و سرمایه ورق می زنم ) 

چرا      ، نمی گویم خیلی که مبالغه شود ولی کم و کاست داره خوب کامل مطلق ساخته ذهنت ....

اونجایی که به مجید (کامبیز دیربازــ از قشر لات مآب اصل ) پیشنهاد میدن که تو به قوطی زنی و کبریت ؟( اصلا اصطلاحشو یادم نمی آد  :دی) یاد بده تا در عوض نماز و یادتون بدم .مثل بچه دو ساله ها با ذوق پرید وسط .هالو که نبود بدبخت . بچه سه ساله هم نمی شه به این راحتیا خرش کرد .ماست مالی کاملا واضحه یا جاهایی که حس دوگانه بهت دست می ده که ماست مالیه یا ماست نمالیه:) 

چند جا بهت و سکوت یه دفه بین قهقهه ها شدیدا طنین انداز می شد مثل: اونجایی که با مسخره بازیای خفنناکه  اکبر عبدی شروع و با رها کردن ضامن نارنجک و انداختن اون جلوی پاش و بین یه جمعیت ....و فرود اومدن یه رزمنده روی نارنجک .....

این صحنشو خیلی دوست داشتم تقلید و چاپلوسیو حسین فهمیده بازی نبود حسه عجیبی تا چندثانیه همه مویرگا و چاله های رویش مو رو دور می زد. یا لااقل واسه من که اینطوری بود ولی اون ملودی که با آواهای گنگ  مردم ساخته شده بود چیز دیگه ای رو می گفت

یا لحظه ای که دوربین میره روی جنازه های باد کرده سفید و کبود بچه و پیرمرد ،ریز و درشت و.... وقتی که تانک داره تنگاتنگ رزمنده ای حرکت می کنه که سوت مرگ رو  می تونی با خزیدن یه بدن خونیه بدون پا بشنوی

تیکه ها و نکته ها و صحنه های فیلم که قابل گفتن باشه اونقدر اونقدر اونقدر زیاده که تقریبا معادل با زمان فیلم . سلیقه من  پِرت( کسره داره دیگه!) از توش درنیاورد یه جاهایی آدم لازم داره یه استراحت بده به خودش خوب .

 یه بار دیگه به انگشتام نگاه می کنم، به شیاراش،یه عالمه انگشت جلوی چشام میاد اونایی که یه تیکش زخمی شدن ولی بعد دوباره با همون شکل سابق بعد یه مدت زندگیشون رو از سر گرفتن .فارغ از اون درد و التهاب اولیه. آما اونایی که با آتیش سیگار سوزوندشون دیگه حافظه ای واسش نمی مونه که یادش بیاد چه شیاری یه روز لاینفک وجوش بوده