روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند قفل افسانه ایست و قلب برای زندگی بس است.
طالعت سکوت را به سپیدی قلبت پیش کش کرد . و نگاهِ خود را به عمق پوشالی نمناک ذهن رساند. نگاهت تقدسی کودکانه و معصوم است. چشمانت تنها نگاهی است . چشمانت آیینه خداست. چشمانت چون چکا وک هایی ست که چکامهشان چرک زمین را رسوا می سازد . چشمانت تکلم خورشید است. و دیده بان درٌه دهشتناک گروگان. چشمانت . چشمهای تو. به کدامین عصیان مکافات شدی؟ چگونه به تمام سروها بدرود می گویی؟ چگونه... طلوع تو طلوع تمام او بود . واینک. غروب تمام او. دوباره طلوع کن. دوباره بتاب. دوباره بخند. دوباره زنده باش . که زندگی دلاویز های دل است . حرف های دل. نگاه های دل. گوش های دل. تو با تمام کوچکیت از آنچه در ورای ذهن سیمگون ما می گذرد فراتری. می دانی چرا؟ چون ابدی ترین نگاه از آن توست. خورشیدک مهربانم پلک هایت را ببند. روی زمین پا نگذار. برایت خرمنی از بابونه گسترده ام. و این آخرین تمنای من از پدرت(حور) چتری از جنس بلور . موجی از معدن نور . تو ویک دامن شور. ترا نمی بخشند. مرا نبخشیدند. ترانمی بخشم. ترا که تشویشی . ترا که تردیدی . ترا که پچ پچ زیر لبی و رخنه ی ذهن. ترا نمی بخشند. به تهمت دیدن. به جرم زمزمه کردن ، و عشق ورزیدن. به اتهام شنودن، و بازگو کردن. مرا نبخشیدند. ترا نمی بخشند. که بی گناهی ، و بخشش سزای پاکان نیست. بر آستان دنائت بسای پیشانی ، به من نگاه مکن ، وگرنه این تو و آغاز بی سرانجامی. حریق باد مرا سوخت ، سوخت ، آبم کرد. حریق هیچی و پوچی! حریق بی هدفی تشنه ی سرابم کرد. هنوز می سوزم ، هنوز … چهار تاول چرکین ، بدوز بر قلب ات . چهار جیب بزرگ ، بدوز بر کفن ات . ز لاشه ام بگذر ، که من ، ز دودمان منقرض اشک و خون و یخ هستم ، چو سنگواره ی ماموت . اگر چه می دانم ، که نیست تجربه هرگز تمامی معیار. اگر چه می دانی ، که از تعهد شمشیر و قلب بیزارم . اگر چه می دانند ، هنوز بیدارم ، هنوز …… تنها ...................... خيلی زياد تو را فا ش می گويم تا بی نهايت (یه چيزايی تو مایه مصراع {فاش می گويم خدای من تويی}) ..................... صاعقه ای که از ذهن تو خطور می کند حتی برای من بزرگترين دليل است .................... زندگی توبرای من مثل یه فصلٍ که می تونه همه چيزرو با هم داشته باشه که می تونه يه تکيه گاه باشه .................... خوب و بدش و نمی دونم امٌا من متنفر بودم يادت می آد من سست تر از آن بودم که.... .................... خورشيد از تو منتشر می شود زمان از تو سرشار می شود من فقط برای توام چون تو تمام منی باورت می کنم باورت دارم وقتی که جز ابرهای تيره سايه چيزه ديگه ای و نمی ديدم تو در آسمان درخشيدی من حقيقتِ محض را با تو ديدم .................... .
Believe you
رها شده بودم در يک رويا
تنها
در يک روح
تو را باور دارم
باورت می کنم
تابی نهایت
اصلا افسار را به دست باد بده
اسبی که به صاحبش اخت گرفته
گمش نمی کند
زمینش نمی زند
